قـاب

شامپاین گلد

گرمایی که خود را اعلام نمی‌کند. نرمی نور شمع در طلا — لوکسی آرام، مثل چیزی که به ارث رسیده.

نقره‌ای آنتیک

سطحی فلزی که نفس می‌کشد. روشن در بلندی‌ها، صمیمی در اعماق — انگار نور خودش انتخاب کرده کجا بنشیند.

عاجی و طلایی

زمینهٔ عاجی که طلا در لبه‌هایش می‌رسد، بی‌نمایش. جزئیات کنده‌کاری با نوری آرام روشن می‌شوند.

پتینه فیروزه‌ای

خاطرهٔ مس در آرامش. فیروزه در فرورفتگی‌ها نفوذ می‌کند و گرمای برنزی برجستگی‌ها را نگه می‌دارد.

پتینه آبی

نه رنگ تزئینی بلکه خاطرهٔ رنگ. لایه‌هایی از آبی که گذر زمان بر فلز را روایت می‌کنند.

وردیگری

سبزی که مس در برابر طبیعت می‌شود. کهن و گیاهی — رنگی که به باغ‌های قدیمی و فضاهای امروزی یکسان تعلق دارد.

گرج

سکوت میان خاکستری و بژ. فضا را بدون موضع‌گیری عمیق‌تر می‌کند — مثل نفسی آرام در خانه‌ای ساکت.

سفید کتان

سفیدی که آفتاب و هوا دیده. گرمایی نهفته دارد — در نور شمع همانقدر راحت است که در روشنی صبح.

سفید خالص

روشن‌ترین نقطهٔ پالت. نه گرما نه سرما — فقط وضوح. جزئیات در برجستگی تیز ظاهر می‌شوند.

مشکی ساتنی

میان مات و براق نشسته: مخملی که نور را جذب می‌کند اما اثری رها می‌کند. ظریف، مدرن، نه بلند نه غایب.